„Confessions II” to album bardzo osobisty. Być może nawet najbardziej szczery w całym jej katalogu. Nawet nie będąc fanem Madonny, trudno nie pochylić się nad takimi utworami jak „Fragile” – balladzie poświęconej jej zmarłemu bratu Christopherowi i ich trudnej relacji; „Betrayal” – piosence o macosze, napisanej z perspektywy małej dziewczynki, która w nowym związku ojca widzi zdradę wobec matki czy „The Test” – duecie z Lolą, będącej dialogiem matki i córki. Madonna przeprasza w niej swoją latorośl za to, że jej życiowe decyzje tak bardzo wpłynęły na jej codzienność – odarcie z prywatności, brak anonimowości, generowanie plotek. „Danceteria” z kolei, zawdzięczająca swój tytuł klubowi, w którym artystka po raz pierwszy zaprezentowała swój debiutancki singiel, to utwór z prawdopodobnie największym potencjałem komercyjnym od czasów „4 Minutes”. Doskonale zmiksowany, porywający do tańca od pierwszego bitu. Nie mniej taneczny jest efekt współpracy z Martinem Garixxem w postaci numeru „Bizarre”. Ciccone opisuje w nim swoje, określane mianem „toksycznego”, małżeństwo z hollywoodzkim aktorem Seanem Pennem, miłością jej życia.

Muzycznie na „Confessions II” mamy wszystko. „Call it trance, call it house” – melorecytuje Madonna w kawałku „Love Without Words”. W budzącym niepokój „One Step Away” zapewnia natomiast, że muzyka taneczna nie opiera się fałszu, a parkiet jest rytualną przestrzenią, w której to ruch jest uniwersalnym językiem. Artystka i Stuart Price, producent odpowiedzialny za brzmienie obu „Confessions”, nie poszli utartymi schematami. Mogli przecież sięgnąć po brzmienie zbliżone do tego, jakie serwują nowe ikony muzyki dance – Charli xcx czy Slayyyter. Nie zrobili tego. Zamiast tego, zgrabnie nawiązali do lat 90., klimatu „Erotiki”, „Bedtime Stories” i „Ray of Light”. Swoją drogą, nie wyobrażam sobie, żeby jakakolwiek inna wokalistka popowa miała tyle odwagi, żeby zamieścić na swojej płycie taką kompozycję jak „School”. Produkcyjny majstersztyk.

To album z prawdziwego zdarzenia. Opowieść. Klamra. Wstęp, rozwinięcie i zakończenie. Madonna wcale nie powróciła na parkiet, jak krzyczą nagłówki. Nigdy go nie opuściła. Ba! Zaryzykuję nawet tezę, że Madonna sama w sobie jest muzyką taneczną. Takim wydawnictwem królowa popu nie tylko broni swojego tytułu, ale pokazuje koleżankom z branży, że nie ma wymówek. Wiek nie powinien być usprawiedliwieniem w kontekście pracy w studiu, a tym bardziej nie powinien decydować o tym, czy należy dać szansę danemu materiałowi, czy też nie. To jedna z najlepszych pozycji w dorobku artystki. NIECH ŻYJE KRÓLOWA!